the reason of love (short story)

writer: senioritoaguas

blog: www.senioritoaguas.blogspot.com

skype: christian.ballatores1

*currently looking for a writer partner that could help me to finish my next star story project*

this is el senioritoaguas, saying

when you love someone its like a package deal, weather you want it or not, may mga katangian parin siyang hindi mo maiintindihan pero all in all , love is more important above all imperfections

----------------------------------------

Nang gumising ako ng umagang yon , alam ko sa sarili ko na hindi ko na siya mahal, hindi ko na siya mahal katulad ng date,

Pinapanuod ko siya habang mahimbing siyang natutulog sa tabe ko, ang buong braso niya na nakayakap sa aking katawan at ang maingay niyang paghilik.

Pinilit kong tanggalin ang buong braso niya na nayakap saken, at tumayo ako upang magayos ng aking sarili,

Ako nga pala si kevin rebultan. Isang IT specialist sa isang kilalang companya at siya naman ang kasintahan ko . si chris santos,

Nang makatayo na ako , dumiretso ako nuon sa c.r at naghilamos at maliligo na rin. Nang bumalik ang tingin ko sa kama, mahimbing parin ang tulog ni chris, nasipa nanaman niya ang paborito niyang kumot ang kalahati nito ay sumasayad na sa sahig at may nakikita pa akong konting linya ng laway mula sa kanyang bibig

Wala siyang saplot nuon, ganon naman kase lage yon., kung may nangyare man saamen ng nakaraang gabe o wala , natutulog talaga siya ng walang saplot sa katawan at ang tangi niyang ipangtatakip sa sarili ay ang paborito niyang kumot

Malakas kong pinipigilan ang sarili na lumapit at ayusin ang pagkakahiga niya. Pero sa lalo kong pagtingin sa taong ito, aaminin ko, nandon paren ang libog ko sa kanya, pero ang pagmamahal ko, unti unti nang nawawala

Hindi pa siya gigisng hanggang 7:30. Tatlong oras bago ang pasok niya sa gym. Isa siyang gym instructor. hahalikan agad ako niyan sa labi, kahit di pa siya nag gagargle o nagtutootbrush man lang, bago siya umupo sa hapag kaninan, he had a terrific appetite. Palaging fried rice , eggs, sausage or sometimes pork liempo at isang malaking baso ng pineapple juice. Kailangan daw niya yon para sa trabaho niya. Pero para saken? .. kung hindi dahil sa work out niya… baka obese na siya ngayon.

Kinakain niyan lahat ng lulutuin ko, even that sisig experiment. Matagal na yon na ngayon nga ay na perfect ko na

Pero sa araw na yon. Walang pagluluto na mangyayare saken. Kung gusto niyang kumaen para sa araw na yon. He must cook it by his self

Nang matapos akong magayos at maligo bumalik ako sa kwarto namen, himbing parin siyang natutulog, kalahati ng kumot na paborito ay nakasayad sa sahig.

Habang tinitingnan siya, I felt nothing but delight . arousal.

Naaalala ko nuon na gumising ako ng ramdam ko ang stiffness niya na idinidikit niya sa thighs ko, and we would make love as if we didn’t the night before.how I love him back then.

Nagbihis na ko, tahimik . tahimik hindi dahil ayoko siyang magising. Kundi ayoko lang na makausap ko pa siya. Nagsasawa narin ako sa walang kwenta niyang mga kwento.

Ng makapagbihis na ko. Kinuha ko susi ng kotse at nagdrive na ako . habang nagdadrive sa kahabaan ng edsa na aamoy ko siya, sinabe ko na sa kanya nuon na wag masyadong gamitin ang pabango na paborito raw niya. Dahil kapag nasobrahan sa pag gamit nuon ay masangsang na ang amoy. I stoped using that brand months ago, pero hanggang ngayon I could still smell him , on my cloths, at sa kotse ko, nasa cubao na ako nuon nagiisip ng paraan para mawala ang amoy na iyon, nang mapansin ko ang isang karatula, isang Julia Roberts movie ang kasalukuyang palabas.

Naisip ko nuon na panunuorin ko yon. Because she was my favorite actress,and im not going to take him with me para panuorin yon. Kapag nanunuod kame ng movies na gusto ko , ang tangi lang niyang gagawen at yayakapin ako at matutulog sa tabe ko, kahit kailan hindi niya na aapreciate ang magandang movie, at kapag natapos na ang movie at nagoopen ako ng topic tungkol dito ang tangi lang niyang isasagot ay

“ahh yon ba? .. ahh oo”

Mas preferred niyang manuod ng mga movie na may karate, like jacky chans movies, or something like that.

This day I told to myself, I will never fall for a gym instructor again.

Pagdating ko sa opisina, Samantha, my secretary was on the phone. Sinabi niya na nasa telephono raw si chris, I told her to tell him na I wasn’t in yet. Nang maupo ako sa upuan ko pinilit kong burahin sa isipan ko siya. Pero parang oras ng trabaho tatawag at tatawag yan sa opisina kakamustahin ako, o kung minsan magpapahatid sa gym. tatawag yan. Kaya niyang magdrive ng sarili niya pero mas preferred niya ang mag take ng cab, isa sa mga stupid jokes niya na feeing hari raw siya habang nakapo at pinagmamaneho.

God!, if I could only make him disappear!

Pero I can’t sa ikat long beses bago ako mag lunch pumasok sa opisina ko si Samantha at sinabe na nasa kabilang line raw si chris, I had no choice but to answer it.

Kinausap ko siya pero hindi manlang niya napansin ang pagkairita ko, ganun siya, he never know when to be sensitive at the right time. Nagagalit siya sa napakaliit ng bagay pero pagdating sa mga bagay na kailangan ng buong attention niya di niya napapansen, katulad nalang ng lumalaki kong dislike para sa kanya

Talagang ganun siya.

Pagkatapos nameng magusap lumabas na ako ng opisina para kumaen

Pagbalik ko, ready na ang mga new applicants para sa job interviews, I went to the washroom and shake him out of my head. I decided that I wouldn’t let him affect me this way again.

Pero kapag sinuswerte ka nga naman, tanging siya lang ang naaalala ko lalong lalo na ng humarap saken ang isang applicant . tense but trying really hard to hide it that’s how he was when we first meet, naaalala ko pa non. Ilang coke nga ba natapon niya non sa sobrang tense niya.

Although the applicants transcript and background training were exemplary. I didn’t like him, ang pagkatulad niya siguro kay chris ang dahilan kung baket. Sinabe ko nalang sa applicant na yon plainly, na bumalik siya para sa second interview, a step closer to being hired.

Pagkaalis ng applicant nayon sinabe ko kay samantha na ayoko munang maistorbo ng sinoman. I sit back to my chair , trying, but not succeeding to relax. My mind is full of thoughts about him. Those times he was accusing me of infidelity when in fact he was the flirt. When he got that way he was worse than my mother and my father left her. Naisip ko ng mga panahon na yon na this got to stop,

Nasa akin ang lahat ng karapatan para maging masaya kahit pa ang maging kabayaran nito ay ang iwan siya.

Ng gabing yon, I told myself, ‘im going to break it up to him’

Pauwi na ko nuon at nagaayos na ako ng mga gamit ko, nang damputin ang ilang papelas may nalaglag mula dito, I retrieve it and saw what it was, it was his picture, nung nasa tagaytay kame, a think a year ago pa ito, he was smiling as he sat on the grass after trying and failing to mount the horse three times, his eyes turned to narrow slits because of that smile,

Hilig ko siyang asarin ng dahil sa mata niya, tuwing ngingiti kase siya tila nawawala ang mga mata niya, his eyes were almond-shaped, the pupils bluish gray.

Naaalala ko tuloy yung mga panahon na yon , pumunta kame nuon ng tagaytay 1 week before our anniversary. Mga panahon kung kailan, isa lang talaga kameng normal na lovers,

Lovers, he was so proud of me

“this is my lover” he says, sa mga friends niya sa clients niya, at specially sa family niya

Confident siya sa relationship na meron kame, isang bagay na wala ako, oo , mahal ko siya, pero hindi ako kasing confident na katulad niya , na tipong ipakikilala sa lahat,

I was never proud of him, he didn’t even go well with my friends, nagkaron nga ng gulo before when he said na snob raw ang isa sa mga friends ko, my friends told me before na ang layo raw niya sa aken. Complete opposite raw kame , your so different from him one said, but my friends and I didn’t influence each other. We support each other , console, but when It comes to decision making we didn’t impose our will to each other.

Habang nag dadrive na ako pauwe naisip ko na we are unlike any lover, I prefer dark suits and he prefer his gym attire just anywhere he is, he ate a lot of meat I like fish better, i drank coffee, he didn’t like coffee, I smoke he didn’t, : he drank and I didn’t.

As I go pass cubao again I saw the billboard of Julia Roberts, at ngayon napansin ko ang katabi na ad nito isang jet lee movie, naisip ko kung kasama ko lang siya ngayon he would drag me to watch that movie with him,

I told him before na tutulugan ko siya sa sine katulad ng ginawa niya saken pero I couldn’t, I could only sleep if all the light are off, at siya naman he coudnt sleep if all the lights are off

Kaya bago kame matulog, hinihintay ko muna na makatulog siya, para mapatay ko ang dim light at makatulog narin ako, I used to like to watch him as he fall as sleep even do he snored, sometimes he would do so in my arms and I would just look at him.

Am I going to miss him when we are apart? .. I thought so

Nang makarating ako sa garahe , nireherse ko muna ang mga sasabihin ko, para maging ready ako sa oras ng pagdating niya ng 8:00.

Pagbaba ko ng kotse nakita kong nakabukas ang ilaw ng bahay, mukang nakalimutan nanaman niyang patayin. Pumasok na agad ako ng bahay, pagpasok ko naamoy ko agad ang isang pamilyar na pagkain, pumunta ako ng kitchen at nakita ko ang niluluto na adobo, the only food na alam niyang lutuin. Luto narin ang kanin pero chris is not in the kitchen, I called out pero walang sumasagot sa mga tawag ko.

Pinatay ko ang gas stove bago pa tuluyang matuyo ang adobo, I went up to our room

Habang tinatanggal ko ang sapatos ko bago pumasok ng kwarto namen napansin ko ang tsinelas niya na nasa tapat ng bathroom door , I shaked my head , and went inside our room , I change into my shorts and white tshirt. Wala siya sa loob ng kwarto sa bathroom siguro.

I knocked and called out his name, may narinig akong groan, tinulak ko ang pinto pero hindi mabuksan ng tuluyan I saw his legs na nakaharang sa pinto

Siniksik ko ang sarili ko sa pinto para tuluyang makapasok, nang nakapasok na ko. Nakita ko si chris na naka handusay sa tabe ng toilet bowl

I checked him for any injuries bute naman at wala pero mainit ang katawan niya, sinabe niya saken na bigla siyang nahilo at natumba,

“you have a fever” I said, he nodded.

Tinulungan ko siyang tumayo at pinasok sa kwarto at nang maihiga ko na siya sa kama, bumalik ako ng bathroom at kinuha ang thermometer, and put it in his mouth

May sinasabe siya pero dahil nga nakasalpak sa kanya ang thermometer I cant understand anything he says, I took the thermometer out, and it read 40 deg. Centi. Naisip ko nuon paano pa siyang nakapag luto sa gantong temperature.

“dinners ready babe” he finally manage to say

“yes I saw it” I smiled “ looks good”

“only dish I know”

“and my favorite”

Ngumiti siya , isang napakagandang ngiti, may nais pa sana siyang sabihin pero sinabe ko sa kanya na magpahinga nalang siya , I asked him if he wanted or needed something, bigla niya akong niyakap ang init ng katawan niya ay tila naging waves na halos nakikita ko na , mas mainit ang hininga sa side ng neck ko and he said

“I love you”

Those words almost made me cry

“I know” I replied

I let go of his hug and touched his forehead, he said that my touch was his medicine

Tinanong ko siya kung gusto pa niyang kumaen, he said na masakit raw ang lalamunan niya

By then naalala ko na ang asthma niya umaatake nanaman ,

“then let’s go to doctora silvia” his doctor

“her prescriptions are in the bag” he replied

I went to his bag and took it, he managed to purchased his own medicines, tablets for the fever and capsules for his sore throat.

Naisip ko how long had he been feeling this way? Itong morning ng hindi ko siya pinaghanda ng breakfast? … itong hapon ng hndi ko pinapansin ang mga tawag niya? ..

Bumaba ako para kumuha ng tubig. Bumalik ako ng kwarto at pinainum ko sa kanya ang medicines niya, and ikinumot ko sa kanya ang favorite kumot niya. Turned the lamp on and left the room.

Nang dumating ang ala una ng madaling araw oras na para sa next dose ng medicines niya

Pagbalik ko ng kwarto , mahimbing siyang natutulog, napalitan ko na ang damit niya kanina na basang basa ng pawis niya. , his mouth half open, ang maingay niyang paghilik at ang pagsipa niya sa paborito niyang kumot.

Same thing this morning, pero ngayon all that I could see and feel was love, hindi ko alam kung baket , sa napakarame ng imperfections niya at mga dislikes ko sa kanya, I couldn’t seem to fully hate him. Nang makita ko siya sa sahig ng cr, ng kargahin ko siya , nang painumin ko siya ng gamut, I knew then na talagang mahal ko siya. Nothing less

Maybe Im stupid, for feeling this way. Pero I don’t care, im going to concentrate now on loving him the way he loves me , even do he didn’t please me all the time.

Cause now I remembered, kaya ko nga pala siya minahal , hindi lang dahil sa gwapo siya, hindi lang dahil sa mga perfect things sa kanya,

Kundi dahil rin sa mga imperfections niya, mahal ko siya, kahit ano pa siya….

fight against it (short story)

“hey fag, feel so perfect?, well let me break it up to you, you’re not who you think you are, you’re ugly and you’re so not perfect!” sambit ng isa sa mga mahilig mambully saken, at patuloy pa ito sa pagtawa na lalong nakakapagpababa ng pagktao ko

“kasalanan kayo sa diyos, babae at lalake lang ang ginawa ng dyos, walang ginawang bakla ang dyos. Gawa kayo ng demonyo! Mga anak kayo ng demonyo” sambit pa ng iba at tuluyang pangduduro saken

“isa kang salot sa lipunan, alam mo ba na ang mga katulad mo ?, mga AIDS CAREER KAYO!, salot kayo!” dagdag pa ng iba

Yan ang mga bagay na laging binabato saken, lalong lalo na po sa lipunang ginagalawan ko

Ako ho si chris, chris santos, labing anim na taon, may tangkad na 5”, 4th year highschool po at nagaaral ho ako sa isang kilalang Christian school , kung saan sinasabing ang dyos ay ang tagapag ligtas, taong perpekto , at taong puno ng pagmamahal

Pero ang mga taong mismong naririto, ay tila taliwas mula sa paniniwalang ito,

Araw ng biyernes , kakauwe ko lang non sa bahay, at katulad ng date, nabully nanaman ako,

Umuwi ako ng araw na yon na pilit na tinatago mula sa mga magulang ko , mula sa kuya ko na, sinaktan, nasaktan, at naalipusta nanaman ako

“tol, ayos ka lang?” tanong saken ni kuya ng napadaan ako ng salas

Isang pekeng ngiti ang binigay ko , ayokong magalala sila, ayokong magkagulo pa, kaya tinatago ko nalang, pilit kong tinatago at hindi sinasabe sa kanila, kung anong nangyayare saken

“ayos lang ako kuya” sambit ko kasabay narin nuon ay ang pagngiti ko

Pagkatapos nuon ay tuluyan na akong umakyat sa aking kwarto

Doon , sa aking kwarto, tuluyan kong inilabas lahat ng sakit, lahat ng luha, lahat lahat

Kailangan kong gawin ang pagluhang ito, sa ganuong paraan , kahit na wala akong pinagsasabihan ay nailalabas ko parin ang sakit at pighati na nasa aking puso

Dahil alam ko, sigurado ako, pagdating nanamn ng kinabukasan, mauulit at mauulit nanaman ang mga pangyayaring ito...

Kinabukasan….

Nasa canteen ako ng school ng nuon

Magisa,

Nang may biglang lumapit saken

“hey fag,”

“aids career”

“salot”

“and most of all satans son”

Sambit ng grupo nila leah , leah gepilano

Si manuel, leah, rod, at si Hannah

Ilan lamang sila sa mga grupong hilig akong pabagsakin, grupong hilig mangalipusta ng mga tao sa kanilang paligid.

Nakatungo lamang ako noon ayokong lalo pang mapansin ng iba

“oh common little fag, wag mong sabihing hanggang jan kana lang talaga,” sambit ni leah

Wala parin akong imik, ng ilang saglit lang , naramdaman ko na ang tila malamig na likido na dumadaloy mula sa aking bunbunan papunta sa aking mukha

Nang matapos ang pagbuhos ng likido

Narinig ko sinambit ni leah

“next time, kapag kausap kita wag mo kong binabalewala, im the highest ranking in this food chain keep that in mind ,salot” sambit niya

Sabay ng pagalis ng grupo nila….

Sa class room

“good morning class, so today, im going to announce our top rankings” sambit ng madre na masigla sa harap ng buong klase namen.

From bottom to top ang pag announce nito

Sakin nong mga panahon na to, hinihiling ko na.. sana… sana hindi ako ang ranking # 1 … dahil pag nangyare yon, saken nanaman mapupunta ang mata ng lahat, lalo na ng mga grupong hilig akong bullyhin

Pero hindi natupad ang hiling ko

“and for our top 1. Congratulations again mr chris santos, you’re the top 1” sambit saken ng madre na nasa harapan

Ngumiti lamang ako bilang pagtugon sa sinabe niyang yon, may konting tuwa akong nadarama, pero mas malaki at nananalo saking damdamin ang takot…

Takot sa kung anong gagawin nila…. Ng mga bully

Pagkatapos ng announcement na yon

Naghihintay nalang kame ng oras, oras para sa pagring ng bell
lumabas na rin noon ang madre na kanina lang ay nagaanounce saamen

Classmate ko si kuya, tumigil kase siya sa pagaaral nuon at ngayon nga ay nagpatuloy , isang taon lang naman ang agwat namen, kaya hindi naman alangan saken na classmate ko siya

Habang naka upo ako nuon sa upuan ko, katabi ang mga libro sa aking desk,

Narinig at napapansin ko ang halakhakan ng iba, ang tawanan at ang kakaibang pagtingin saken

Nang lumingon ako, nakita kong may hawak na papel si kuya, hindi ko alam kung anong nakasulat don , pero nang magtama ang mata namen, nagaalab ito … puno ng inis, galit, lalo akong natakot, bumaling ako pabalik sa maayos kong pagkakaupo

Maya maya pa. nahagip muli ng aking mata ang puting papel, hawak na ngayon ito ng aking katabi

“bigay nyo sa kanya” narinig kong sambit ng nasa likuran ko

Binigay saken ang papel.

“CHRIS IS GAY, A SLUT, AIDS CAREER, SATANS SON, SALOT” yan ang mga katagang nakalagay doon

Lalong naghalakhakan ang lahat ng makitang hawak at binabasa ko na ang papel

Maya maya nag ring ang bell

Nagtayuan ang lahat, ako nanatiling nakaupo, nanatiling nanliliit sa sarili

Akala ko don na matatapos yung tipong mananahimik nalang ako at lalabas na sila ng tumatawa pero hindi pa pala…

Ilan sa mga kaklase ko mismo, ang bumatok nagtapon ng libro ko, at bumato pa saken ng papel

Nakita ko non si kuya, nakatingin lang siya saken. Galit, hiyang hiya, inis na inis

Tumungo nalng ako, hindi ko alam kung anong gagawin ko….

Isa isang nagalisan ang lahat, natira akong nagiisa,

Napansin ko ang babae ng kabilang section . nakatingin lang ito saken. Alam kong awa ang namumutawi sa kanya, pero wala akong emosyon na inilabas upang hindi na siya maawa pang lalo

PAGUWE KO SA BAHAY

Nasa sarili kong kwarto ako nuon , nakahiga, nagiisip, lumuluha…

Nang maya maya, narinig kong may kumakatok sa pinto ng aking kwarto

Pinunasan ko ang aking luha, inayos ko ang sarili ko , nang sa tingin ko na ayos na ko

Tinunton ko ang pinto.

Binuksan ko ito, laking gulat ko ng kung sino ang kumakatok

Si kuya

Agad siyang pumasok sa kwarto ko

Nang makapasok na. sinara ang pinto at matalim na nakatingin saken

“totoo ba?” agad na tanong niya saken… sa tono ng boses na maya maya lang ay parang sasabog na

Nakatungo lang ako nuon , walang salita, takot at nanginginig

“PUTANG INA MO CHRIS , MAGSALITA KA! TOTOO BANG BAKLA KA?!” PASIGAW NA NASABI NI KUYA

Sound proof ang buong kwarto ko kaya kahit magsisigaw siya hindi maririnig sa labas

Nakayuko parin ako, tahimik walang salita, takot at nanginginig

Unti unti tumulo ang luha ko ng dahil sa takot,

Agad narin ng pagtulo ng luhang iyon ay ang malakas na pagsapak saken ni kuya

Isang sapak na dahilan upang bumagsak ako sa aking kinatatayuan

Nang mapaupo na ko sa sahig

“TANG INA KA, WALA AKONG KAPATID NA BAKLA TANDAAN MO YAN!” sambit ni kuya at agad nang lumabas ng kwarto ko

Ang kaninang konting luha koy naging hagulgol , at ang tanging postion ko nalang nuon ay ang sarili kong puso, hindi ko na alam kung sino at saan ako kakapit

Kung saan at paano ang hahakbang patungo sa kaluwalhatian…

Ng gabing yon, sinaktan ko narin ang sarili ko, katulad ng matagal ko nang ginagawa, ang paglalaslas, ito nalang siguro ang tangi kong paraan para tumakbo sa sakit na nasa dibdib ko…

Kinaumagahan….

Nasa kitchen si mama, maaga siyang nagigising.. sila kuya at si papa ay tulog pa

“ma” pagtawag ko rito

“oh anak? … ang aga mo yata?” sambit nito saken

“ma ayoko nang pumasok, gusto ko nalang dito sa bahay” sambit ko sa kanya

Tila naman naginit ang tenga ni mama, tumaas ang kilay niya

“nababaliw kanaba? … ang gaganda ng grado mo tapos sasbihin mo sakeng ayaw mo nang pumasok , sasayangin mo ba ang buhay mo?... intindihin mo ang mga kailangan mo chris, hindi ang mga gusto mo” sambit nito saken

Wala narin akong nagawa, alam kong di ako mapapakinggan ni mama

Pumasok ako sa araw na yon.

Tulad ng date, ako parin ang sentro ng pambubully pero mas malala ngayon. Mas sobra

“hey fag,”sambit ni leah ng makita akong nasa canteen

Nakatungo lang ako walang laban. At mahina

Umupo siya sa tabe ko

“alam mo fag, kung ako sayo magpakamatay ka nalang, kase kahet sa college, hindi ka titigilan ng mga bullies, mahina ka, lampa, at higit sa lahat, bakla ka pa” sambit nito na dahilan ng pagtawa ng kanyang mga kagrupo

Tumayo siya

“isipin mo yung sinabe ko fag ha? … pakamatay ka nalang” sambit nito

Bago siyang tuluyang umalis, isang malagkit ng slime ang binuhos niya saken, mukang galing pa yon ng science laboratory namen, sobrang lagkit , nakakadiri…

Nang makaalis na sila

Siya namang paglapit saken ng babaeng nuong nabully ako sa classroom eh nandon siya at nakatingin

“are you ok? .. here let me help you” sambit niya sabay ng pagpunas saken gamit ang towel na hawak niya, pero lumayo ako, inisip ko nuon na baka ang pagtulong nito ay may malaking kapalit.,

Lumayo ako at umalis

Nang sa paguwe ko non. Pasado alas otso na ng gabe, nasa LRT station ako non, naghihintay ng padating na tren,

Umuugong sa utak ko nuon ang sinabe ni leah ,

“MAGPAKAMATAY KA NALANG, MAMATAY KA NALANG” unti unti dumaloy ang luha ko, hawak ko ang isang papel

Papel kung saan nakasulat ang sakit at hinanakit ko,

Nakita ko ang pagdating ng tren, ang liwanag nito mula sa malayo,

Unti unti itong lumalapit , unti unti itong nagkakaron ng koncretong itsura

Ako ilang sa ilang dipang layo nito saken, akoy tumalon sa riles

Ang huli kong narinig ay ang sigaw ng ibat ibang tao at ang malakas na hampas ng tren…..









Araw ng sabado

Nasa burol ako nuon ng isa sa mga studyante na nakaranas ng sobrang pambubuly mula sa ibat ibang tao,

Isang studyante, isang bata na nasa edad ng labing anim o labing limang taon na nagpakamatay sa pamamagitan ng pagtalon sa riles ng tren

Ako ho si madelene , madelene lou tagle, isang babae na nakita at namasdan ang lahat ng pangyayare..

Pero wala akong ginawa, naging bulag bingi at tuluyan akong manhid, hindi ako nakielam dahil takot ako, takot akong madamay sa mundo na ginagalawan niya

Pero ngayon nagsisisi ako, nagsisisi ako na hindi ako nakielam, kung tumulong lang sana ako, kung may ginawa lang sana ako,

Sana nasalba ko pa ang buhay ng batang ito

Nakikita ko ang nanay ng batang ito nasa gilid pilit na pinatatahan ang kanyang sarili mula sa sakit na nadadama,

Ang buong paligid ay puno ng tao, matapos malaman ang buong storya ng batang ito.

Nakaupo lang ako nuon sa gilid, tahimik na pinagmamasdan ang lahat

Nang maya maya

“chris patawarin mo si kuya, kapatid kita, imbis na protectahan kita, sumama pa ako sa bigat na dinadala mo… patawarin mo kuya chris. Patawarin mo ko.” Sambit ng kapatid ng batang nasa loob na ng puting kahon.

Kasabay ng mga katagang yon ay ang masmalala na paghagulgol nito.

Malapit pa naman na ang graduation namen, 2 araw mula ngayon graduation na, ang pagakyat sa entablo, ang pagsabit ng ibat ibang medalya yan sana ang naghihintay na mga karangalan para sa batang ito

Pero lahat ng iyon mababalewala, dahil patay na siya…..

Unti unting lumalim ang gabi para sa araw na iyon, unti unti ring nagsialisan ang mga tao

Dumaan ang ilang araw

Hanggang sa dumating ang araw ng graduation

Halos matatapos na ang buong ceremonya ng graduation nayon ng pumunta sa entablado ang aming punong guro

“magandang araw ho sa lahat, bago ho tuluyang magtapos ang ceremonyang ito , isa ho munang speech ang ating maririnig, atin hong pakinggan ang sasambitin ng ating… valedictorian” sambit nito

Agad na nagtaas ng kilay ang lahat, alam ng lahat na si chris ang valedictorian., pero patay na ito, sino ang magsspeech?

Yan ang tanong ng lahat hanggang sa mahagip ng lahat ang isang babae, ang nanay ni chris

Tuluyan itong tumuntong sa entablado at nagsalita sa microphone

Tahimik ang lahat, naghihintay sa sasambitin ng babae

“ikaw? ….” Sambit nito

“oo ikaw…” sambit nito ng may pilit ng ngiti

“masaya kaba sa ginagawa mo? … Masaya kaba sa ginawa mo?” patuloy na pagsasalita nito

“bakit nga ho ba no? .. dito sa ating mundong ginagalawan.. hindi makakilos ng maayos ang sinoman kung hindi ito mangmamata ng iba,”

Kinuha ng babaeng ito ang mikrophono at pumunta sa gitna ng entablado

“daily routine? .. hindi kayang mabuhay ng walang napapabagsak? … yon ba yon? …”

“pareparehas tayong tao na pilit na kinakamit ang kaluwalhatian…!! Kaya bakit kilangan mong manulak ng isang tao papunta sa impyerno!”

“aaminin ko.. may kasanan rin ho ako sa pagkawala ng valedictorian ng skwelahang ito, hindi ako nakinig sa anak ko eh

Dumating ang oras kung kailan lumapit siya saken at sinabing
‘ma ayoko na pumasok ayoko nang magaral,’ hindi ko man lang ho tinanong sa anak ko nuon kung bakit, sa halip pinagalitan ko pa siya” sambit ng babae sa garargar na boses

“isa ho yon sa pagkakamali ko” sambit niya at tuluyan nang humagulgol

May tumayong isang magulang, hawak rin ang isang mikrophono at itoy nagsalita

“alam mo palang ikaw ang nagkamali, oh ano pang ginagawa mo rito? Diba dapat sisihin mo ang sarili mo ng magisa?” sambit nito

“narito ho ako, para ipamahagi ang bagay na to…”

“walang lakas ng loob ang anak ko para lumaban mahina siya, lampa, alam ko ho, marami pa rito ,sa bawat studyante na to, sa bawat kabataan na to, ang katulad ng anak ko, na nabubully at nasasaktan at naaabuso sa ibat ibang paraan. Gusto kong malaman ng bawat kabataan na to na

THINGS WILL GET BETTER, PEOPLES MIND WILL CHANGE AND SOMEDAY EVERY PAIN THAT YOU ARE FEELING WILL TURN TO HAPPINESS AND PEACE
SOMEDAY IT WILL,

AT PARA MASAKSIHAN MO ANG PAGBABAGONG YON, DAPAT BUHAY KA, DAPAT NAKATAYO KA AT BUHAY KA,
YOU SHOULD BE ALIVE TO SEE EVERY PERFECT CHANGE” sambit nito ng humahagulgol

Tumayo ako pumunta ako ng intablado kumuha ng mikrophono at nagsalita

“NAKIKITA KO ANG BAWAT PANANAKIT AT PAMBUBULLY, PERO WALA AKONG GINAWA PARA TULUNGAN SI CHRIS, YON ANG PAGKAKAMALI KO, KUNG SANA TUMAYO AKO AT SUMAMA SA LABAN NIYA SANA, MAY NASALBA AKONG BUHAY,

GUSTO KO LANG HONG SABIHIN SA ARAW NA TO NA, TAMA NA ANG PAGIGING BULAG PAGIGING MANHID AT PAGSAWALANG BAHALA SA MGA BAGAY NA NASA PALIGID NATEN

Kailangang maisalba ang buhay ng bawat isa” sambit ko ng tuluyan naring tumulo ang aking luha
--------------------------

Ako ho si madelene lou tagle, nasa college ho ako at nagaaral sa UP diliman, at pilit na lumalaban kasama ang ibat ibang grupo, lumalaban laban sa BULLYING!

Sama sama po, magagawa nating mabago ang mundo



The end

angel of mine (19)

Rj bulabos

“babe, naghihintay lang ako lage dito, hinding hindi kita iiwan , mahal na mahal kita chris”

Yan ang mga kataga na sinambit ko ng araw na yon

Nasa ganuon akong kalagayan ng biglang may boses na tumawag saken

“iho” sambit nito

Nang tuluyan kong lingunin ito, nakita ko ang mama ni chris, nakangiti ito saken

May ilang mga luha na nasa gilid ng kanyang mata

Sa paglingon ko ring iyon agad niya akong niyakap

“wala nga akong sapat na kaalaman sa mga tulad ninyo, pero sapat na sa ngayon ang nalaman ko,” sambit niya at sabay ng pagbitaw sa pagkayakap saken

Hinarap niya ako at nagpatuloy sa pagsasalita

“walang matigas at koncretong batas ang pagibig, kailan man hindi nararapat kwestyonin ang dalawang taong nagmamahalan,

At ang pagibig ay hindi kwestyon ng kasarian, ang tunay na tanong lang rito ay kung gaano nyo talaga kamahal ang isat isa” sambit niya na tuluyan nang lumuha

“patawarin mo ko iho,” sambit niya saken

Niyakap niya ko at muli siyang humagolgol sa aking balikat

Nang magbitaw kame ng yakap, isang napakatamis na ngiti ang namagitan sameng dalawa

“patawad rin po tita, napagsalitaan ko kayo nuon” sambit ko

Nasa kalagitnaan kame ng pagaayos ng biglang tumunog ang isang instrumento na nakakabit mismo kay chris

Nataranta kame ni tita , agad kameng tumawag ng doctor

Mabilis namang kumilos ang doctor at ilang nurse,

Ang kanina lang na ngiti sa aming mga mukha ay napalitan ng buong takot, takot sa kung ano mang maaaring mangyare

Nasa gilid kame ng kwartong yon ng patakbong lumapit narin samen sila emee, ang papa ni chris at si jenz…

“anong nangyare?” tanong ng papa ni chris

Pero ni isa man samen ay walang sumagot, pigil hiningang hinihintay ang sasambitin ng doctor

Ilan pang minuto nakita na namen na naglabas pa ng isang instrumento ang doctor, nilagyan ng parang isang gel,

At tsaka sinabing

“CLEAR!”

At ang sunod naming nakita ay ang pagsunod ng katawan ni chris sa instrumentong iyon

Nang makita iyon ni tita duon na siya lubusang nawala sa sarili , hindi kinakaya ng kanyang damdamin na makita ang sariling anak sa ganuong kalagayan

Ako naman sa mga oras nayon. Hindi ko alam kung nasa katawan ko pa ang kaluluwa ko hindi ko alm kung nahinga paba ako, kung buhay pa rin ba ko, ramdam ko ang masaganang pagtulo ng luha saking , yon lang ang tangi kong nararamdaman ng mga oras na yon

Ilang pang beses na ginawa yon ng doctor kay chris, pero sa huli,

Humarap ito samen

At muling humarap sa nurse

“time of death 7:30 pm” sambit ng doctor

Hawak ako ni emee sa braso, unti unting lumakad ang paa ko tungo sa katawan ni chris,…

Christian ballatores

“anong ayaw mo?”

“ayoko nang bumalik don, puro nalang pasakit, puro nalang hirap , ayoko na!” matigas kong sambit sa nagbabantay

Tahimik

“Christian, ano ang buhay kung puro nalang ito kaligayahan?, pano kang matututo sa iyong pagkakamali kung hindi ka parurusahan?. At higit sa lahat, pano mong masasabing maligaya ka, kung di mo mararanasan ang lungkot?”

“christian, kaakibat ng kasiyahan ang lungkot, ng hirap ang sarap, sa bawat paghihirap o problema man na daraan ay may iiwan itong isang aral na maaari mong dalhin sa buong buhay mo”

Naglakad tungo sa isang lugar ang lalakeng iyon, sumunod ako,

Tumingala siya at hinipo ang hangin

Unti unti, namulat sa akin ang luha ng taong mahal ko, yakap yakap ang sarili kong katawan , hindi ko alam kung saan pero nang makita ko ito lubusan akong nahabag sa sarili ko

Napakamakasarili ko,

Inisip ko lang ang sarili kong kapakanan, at hindi ko na naisip pa ang mga taong nagmamahal saken ng tunay

Humarap ako sa lalakeng iyon

“ibalik mo na ko ngayon ayokong nakikitang ganyan sir j , and taong mahal ko” sambit ko

“huli na chris” sambit nito

Nang marinig ko sa kanya ito tuluyang tumulo ang mga luha ko…

Rj bulabos

Unti unti akong lumapit sa katawan ni chris non, unti unti ring bumibigat ang aking paghinga, at ang kaninang luha ay domoble pa,

‘bat mo ko iniwan chris, nangako ka, walang iwanan diba’ mga katagang umiikot sa aking isipan

Nang tuluyan na kong nakalapit sa kanya

“babe, nangako ka diba, sabe mo hindi mo ko iiwan, magkasama tayo sa hirap at ginhawa, bakit ganto?... babe please wag mo kong iwan…” sambit ko at niyakap ko ang kanyang katawan

Nang yakapin ko ang kanyang katawan, tila sobrang init nito, na pinagtataka naman ng aking isipan,

“chris?” sambit ko

“chris gumising ka!,,, Chris!” pagtawag ko habang tuluyan akong humahagulgol

Hinawakan ako ng ilang lalakeng nurse na nanduon at inilalayo ako sa katawan ni chris, pero mas malakas ako ng mga oras na yon. Hindi ako magpapatinag

Christian balatores

“parang awa mo na, ibalik mo ko, nagkamali ako, hindi ko pinahalagahan ang buhay, isang bagay na meron ako, parang awa mo na., alam ko na ang pagkakamali ko, ibalik mo na ko” pagsusumamo ko

Pero tila bingi siya sa aking mga salita

Patuloy na dumadaloy ang luha ko…

Rj bulabos

Nasa kalagitnaan ako ng pagpiglas nang

“si chris” sambit ni emee ng nakatutok ang mata sa katawan ni chris

Nang tingnan ko ito, pansin at kitang kita ang masaganang luha na dumadaloy mismo sa mata nito

Agad na kumilos ang doctor

“kunan nyo ng pulse,” utos ng doctor

“doc walang pulse” sambit ng nurse

“paanong nangyare yon?.. mainit ang katawan niya” sambit ng doctor na talagang takang taka

Nagging tahimik ang buong kwarto

Christian ballatores

Nasa gitna ako ng paghagulgol ng

“ngayon, sambitin mo ang iyong natutunan” sambit ng lalake

“ang buhay ay isang bagay na hindi dapat sinasayang, tunay ngang mayroong dumarating na mabibigat na problema pero ang mahalaga rito ay ang kakayahan mong lagpasan ang bawat pasakit at hirap sa piling ng mga taong mahal na mahal mo” sambit ko

Ngumiti saken ang lalake

Bumalik kana

Hinagkan niya ko at napuno ng liwanag ang buong paligid

Rj bulabos

“keep on checking” sambit ng doctor

Lahat kame ay nakatanga at naghihintay

Ilan pang Segundo

“doc pulse ratings, vital signs stable” sambit ng nurse

Napatanga ang lahat, tulala sa nangyare milagro

“this is amazing” sambit ng doctor

“a miracle” dagdag pa nito

Unti unti akong lumapit kay Christian

Niyakap ko siya

“mahal na mahal kita chris” sambit ko habang yakap yakap ko siya

“rj” sambit ng boses ng mahal ko

“chris!!” sambit ko at niyakap ko pa siya ng pagkahigpit higpit

“oh sandale,,,aray,,, baka naman mapabalik ako niyan sa langit sa higpit ng yakap mo” sambit nito saken ng nakangisi

“namiss na kita , mahal na mahal kita chris”

“mahal na mahal rin kita”

“anak?” sambit ni tita Hannah

“ma, its not a question of a gender, it’s a simple question of true love” sambit ni chris

“alam ko anak , alam ko, patawarin mo si mama” sambit ni tita at hinawakan ang kamay ni chris

Kahit na anong masamang nangyare sa nakaraan, patuloy paren ang buhay,

(the end)

angel of mine (18)

Christian ballatores



“Christian” sambit ng boses

Boses na kay tagal nang umaaligid sakng mga panaginip

“imulat mo ang iyong mga mata, gumising ka” sambit pa muli nito

“sino ka?” tanong ko rito

Ngunit walang sagot na bumalik sa aking katanungan

“christian” muli niyang pagtawag saking pangalan

Kasing lamig ng boses niya ang paligid ng aking kinahihigaan

‘nasan ako?’ tanong muli ng aking kaisipan

Nararamdaman ko saking mga kamay ang makakating damo

Naaamoy ko ang lupa na aking kinalalagyan

“imulat mo na ang iyong mga mata, oras na para ikay magpasya” sambit nito muli sakin

Unti unti ko nang minulat ang aking mga mata

Kasabay ng aking pagmulat ay ang dilim na lumulukob sa buong paligid

Nasan ako? … ito naba ang impyerno? Ito naba ang sinasabe ng mama na kapalit ng tinahak kong landas?

Unti unti, may pulang anyo na lumabas sa aking harapan

Di pang karaniwan na nilalang,

“kamatayan” sambit nito saken

Natatakot ako, hindi ko alam ang gagawin ko, hindi ko alam kung saan ako hihingi ng tulong,

Unti unti kong nasilayan ang liwanag na nasa likod ng di pang karaniwang nilalang

“lumakad ka at lampasan mo siya, isa kang nilalang ng dyos ,, taong may puso at may kaluluwa, gamitin mo ang biyaya ng dyos,, gamitin mo” sambit ng boses na kanina lang ay gumigising saken

“natatakot ako, makasalanan ako, san ako pupunta!” sambit ko

Unti unting dumaloy ang mga luha aking pisngi , hindi ko alam ang gagawin ko

Ito naba ang tuluyang kamatayan ng aking kaluluwa?

Ito naba ang impyerno para sa mga katulad kong bakla?

“makinig ka sakin ..” sambit ng boses

“maniwala ka sa sarili mo, dahil sa iyong paniniwala, walang impossible, dahil sa iyong paniniwala sa sarili walang sinoman ang kayang makasakit sa iyo” sambit nito

“maniwala ka sa sarili mong kakayahan, walang impossible!” sambit muli nito

“HUMAKBANG KA ANAK NG DYOS AMA!” sigaw nito saken

Unti unti, naramdaman ko ang init na lumulukob sa buo kong pagkatao ,, lalong lalo na saking puso,

Tumayog ang aking isipan,

“anak ako ng ama, wala akong sakit, walang problema sa akin,, at higit sa lahat MAHAL AKO NG DYOS!” sigaw ko

Unti unti akong naglakad pasentro mismo sa di pang karaniwang nilalang

Bawat hakbang ko unti unting nagliliwanag ang aking katawan

Unti unti , napalapit ako sa di pangkaraniwang nilalang na iyon

Unti unti rin siyang nawala, hanggang sa nawala narin ang tumatakip sa liwanag

“nasa iyong mga kamay ang pagpapasya Christian… nasa iyong mga kamay ang kapalaran” sambit ng boses

Nilapitan ko ang liwanag

Pumasok ako rito

Liwanag ang siyang bumabalot sa buong paligid

Muli ay sinara ko ang aking mata dala ng pagkasilaw

Nang tuluyan na akong nakapasok , muli kong dinilat ang aking mata

Tumambad sakin ang kay gandang tanawin, puno ng kaluwalhatian

“maligayang pagdating Christian” pagbati sakin ng boses

Nang tingnan ko ito, ay isang matayog na lalaki ang tumambad sakin

“nasaan ako?.. sino ka?” mga tanong na agad kong inusal

“ito naba ang langit? … patay naba ko?” muli kong tanong

Ngumiti lamang ito saken at isa isa niyang sinagot ang aking mga katanungan

“narito ka sa lugar ng pahingahan, ako si raphael, wala kapa sa langit at hindi kappa patay” pagsagot nito mga aking mga tanong

“kung hindi pa ko patay, anong ginagwa ko rito?”

“narito ka para maagpahinga, at higit sa lahat, para magpasya”

Kumunot ang aking noo

“magpasya ng ano?”

“magpasya kung nanaisin mo pabang mabuhay sa mundo , o mananatili ka rito?” sambit niya sakin ng nakatingin sa aking mga mata

Natahimik ako

“alam mo kasi Christian, totoo, tunay, at walang duda, na talagang napakataas ng discrimination ng ating lipunan sa mga taong di lang katulad mo, kundi ng bawat tao, bastat may makita lang silang mali, o di nila gusto ay agad agad na nila itong didiscriminahin” sambit niya

“sa totoo nga niyan eh, hindi makakagalaw ang sinomang tao sa mundo nyo ng hindi nadidiscrimina ng sinoman”

Tumungo tungo ako bilang pagsangayon

“pero ang mahalaga sa lahat Christian, ay ang paniniwala mo sa iyong sarili, na kahit ano pang sambitin ng iba, laban sayo, alam mo sa sarili mo na hindi ikaw yon, dahil naniniwala ka sasarili mo eh”

“yong ginawa mo kanina? … ang pagtayo mo laban sa takot, isa yan sa mga paniniwala… naniwala ka na mahal ka ng dyos, at higit sa lahat, naniwala ka sasarili mo na kaya mong lagpasan ang halimaw na kanina lang ay humahadlang sa iyong kaligtasan at kasiyahan”

“pero paano kung sarili ko nang magula—“

“kahit sino pa ang makalaban mo.. tumayo ka, at ipakita mo na kaya mo,na hindi ka magpapabagsak sa pamamagitan ng kanilang mga masasakit na salita”

Lumapit siya saken at niyakap ako

“oras na Christian, kailangan mo nang bumalik” sambit nito saken habang akoy yakap yakap niya

“ayoko,” biglaan kong nasambit

angel of mine (17)

Hannah ballatores



isa akong ina, isang ina na nagaalala at nagmamahal sa kanyang anak, nuon paman alam ko kung gaano katindi ang discrimination ng ating lipunan sa mga bakla at tomboy, at ayokong maranasan yon ng sarili kong anak, ng kaisa isahan kong anak
si christian….

Pero nangyare na ang kinakatakot ko, ang mabuksan ang aking anak mula sa malaking discrimination ng mundong ito…

Ngunit, hindi pa huli ,., alam kong may magagawa pa ako, alam kong gagaling ang anak ko mula sa isang sakit ,,, isang sakit ng pagiging bakla,,,

Alam kong tutulungan kame ng dyos, alam kong pagagalingin niya ang anak ko.

Araw iyon ng linggo , halos magdadalawang buwan na ang anak ko sa ospital na nakaratay

Alam kong nanggaling ang sinasabing kasintahan ng anak ko sa ospital na yon, alam kong lumalagi siya rito at ayoko yon… minsan nagkausap kame ng asawa ko tungkol rito

“ayokong pinupuntahan ng taong yon ang anak naten” matigas kong sambit sa asawa ko

“Hannah cant you see? … that person cares for our son!” sambit ng asawa ko

“cant you!! See!!! … that person is the reason why our son thinks his a gay! Hinawaan niya ng sakit niya ang anak naten!” sambit ko

Wala nang nasabi pa ang asawa ko, pero patuloy parin ako … kailangang mailagay ko sa isip niya na dapat lumayo ang lalakeng yon sa anak ko

“kung kailangang magbayad ako ng bondsman gagawin ko … malayo lang ang hayop na yon sa anak ko” dagdag ko pa

Tumingin saken ang asawa ko.. alam kong nabigla siya sa aking mga sinabe

“Hannah ! .. your going over board! Hindi na ikaw yan”

“gagawin ko lahat para sa ikabubuti ng anak ko” sambit ko ng maluha luha at muli kong tiningnan ang anak ko,,,

Maya maya pay hindi ko na nakayanan ang bawat luha at itoy lubusan nang dumaloy sa aking pisngi, napayakap ako sa aking asawa tanda ng unti unti kong panglulumo

Dumaan ang araw, linggo at buwan…

Tatlong buwan na noon ang anak ko sa ospital

Araw iyon ng lunes ,

Nasa bahay ako nuon at ang asawa ko naman ang nagbantay sa ospital

Kasalukuyan akong nakaupo sa salas at nagpapahinga ng biglang magring ang door bell

Nang tuluyan kong buksan ang pinto, ang kachurchmate ko , talagang hinihintay ko ang kaniyang pagdating noon

“sister Hannah” sambit ng isa sa aking mga bisita

Nasa salas na kame nuon na kapwa nakaupo

“sister may problema ba?” tanong nito saken

“sister may isa akong sikreto na sasabihin sa iyo, pinagkakatiwalaan kitang lubos at ayaw kong malaman ito ng iba” pauna kong sambit

“cge sister, bukas ang pusot ispan ko upang unawain ang mga bagay bagay” paninigurado nito saken

“sister, noong araw ng kaarawan ko, at kinabukasan nga ay ang nangyare sa anak ko”

“umamin saken ang aking anak na siya ….” Hindi ko matuloy ang aking sasambitin

“cge sister palayain mo ang iyong sarili” sambit nito saken

Unti unti akong bumagsak at ang mga luha koy tuluyang dumaloy

“umamin siya saamen sister na siya ay isang bakla” sambit ko nang dumadaloy ang aking mga luha

Unti unting lumapit saken ang kasister ko at yinakap ako, unti unti rin akong huminahon ng mga oras na iyon

Pagkalas ng kanyang yakap sa akin, agad siyang nag salita

“sister, hindi ko alam ang dapat kong sambitin,. Tulad mo isa rin akong anak ng dyos ,isang anak na hanggang ngayon ay uhaw sa kanyang pagmamahal at sa kanyang salita , sister patawarin mo ako” sambit nito sken

Tumango tango ako bilang hudyat ng pagintindi

“pero sister, ano kaya kung, lapitan mo ang ating pari? … sigurado akong may maganda siyang maipapayo sa iyo” sambit nito saken

“salamat sister, salamat” sambit ko

At tulyan ng natapos ang aming usapan

Kinabukasan binisita ko ang aking anak

Alas 5 ng umaga palang ay pumunta na ako kasama ang ilan sa aming mga maids

Nang buksan ko ang pinto ng kwarto

Nakita ko na himbing na himbing na natutulog ang sinasabeng kasintahan ni chris sa tabe mismo ng hinihigaan ng anak ko

Aaminin ko ho, nakaramdam ako ng pagkahabag ng makita ko ito dumiretso ako sa loob ng kwarto at tahimik na inayos ang mga dalang gamit

Ngunit maya maya

“good morning po” sambit ng boses

Di ako kumibo at patuloy ako sa paggalaw, maya maya rin ay may kumatok sa pinto

Nang pagbuksan ito ng isa sa aking kasamang maid, ang nailuwa ng pinto ay ang aking pamangkin ,, si emee

“tita good morning po” pagbati nito sken

Tiningnan ko ito at nginitian

“tita may dala po akong breakfast for us, halina po kayo at sumabay samen” paganyaya pa nito saken

“hindi na iha, busog pa naman ako , cge lalabas na muna ako at kakausapin ko lang ang doctor, andito ka naman, sigurado akong nasa maayos na kalagayan ang anak ko” sambit ko

Di na nagtagal ay lumabas ako ng pinto, alam kong maling iasa ang pagbabantay ng anak ko sa iba, pero mas mainam nang lumabas ako kesa sa magkagulo pa sa loob ng kwartong iyon, at maulit nanaman ang eksenang di kanais nais sa pagitan nameng dalawa ng batang yon

Kinabukasan araw ng myerkules

Dumalo ako sa misa at hinintay ang aming pari upang makausap ko nga ito

Nang matapos ang huling misa, at agad ko itong tinunton at kinausap

“magandang araw ho father” sambit ko ng marating ko ang kinaroroonan nito

Lumapit ako at nagmano

“oh hannah , kaawaan ka ng dyos iha” sambit nito saken

“father may idudulog lang ho sana ako sa inyo na isang napakalaking problema para sa akin, at isa ho itong napaka pribadong bgay , na nais ko sana na tayo lang ang makaririnig ng ating paguusapan” panimula kong pananalita

Kumonot ang nuo ng padre, isang malaking tanong ang bumagabag sa kanyang isipan , ngunit agad ko itong pinabulaanan

“ukol ho ito sa aking anak padre” sambit ko

“cge iha, sumunod ka saaken” sambit ng padre

Sinundan ko ang padre hanggang sa marating namen ang rooftop ng simbahan kung saan may isang maliit ng kubo kubo at pahingahan

Umupo ang padre sa isang upuan na nasa kubong iyon

“cge iha, umupo ka at Malaya mong isalaylay ang iyong damdamin” sambit nito saken

“father, nakalagay ho sa bibliya na ang pagiging bakla ay isang malaking kasalanan , isang bagay nakapag taglay ng isang indibiduwal ay kapalit nito ay kamatayan” pauna kong sambit ng kamiy nakaupo

Tumango tango si father bilang hudyat ng pag sangayon

“at nakasaad rin ho sa bibliya na ang pagiging bakla, o ang pagmamahal ng kaparehas ang kasarian ay isang napakalaking kasalanan, na ang maaaring parusa ay kamatayan” sambit ko

“tunay ang iyong sinasabi iha, ngayon, sabihin mo? .. ano ang dahilan ng mga ito.?” Tanong ng padre

“kase ho father, ang anak ko, si Christian….” Unti unti nanghina ako at parang walang lakas na sambitin at idikit sa pangalan ng aking anak ang salitang bakla

Ng dahil sa aking kahinaan narin, muli akong bumagsak at umiyak,

Lumapit saken si father at tinapik tapik ang aking balikat hudyat ng pagbigay ng simpatya

“father sabihin nyo, mamamatay ba ang anak ko?... ang kahihinatnan ba ng kanyang kaluluwa ay sa lawa ng apoy? .. sagutin ninyo ako father,.. nasa ospital ho ang anak ko , nakaconfine ho siya, at nasa stage of comatose” sambit ko ng humahagulgol

“sagutin nyo ho father? .. mamamatay ba ang aking anak?... sa impyerno ba ang kinahihinatnan ng lahat ng bakla sa mundo?” sambit ko

“Hannah huminahon ka” sambit niya pero patuloy parin ako sa aking paghagulgol non

“lakasan mo ang iyong kalooban at lawakan mo ang iyong pangunawa, tatagan di lamang ang kaisipan kundi ang kalooban” sambit nito saken

“tunay nga iha, na nakalagay at nakaimprenta sa ating bibliya na ang pagiging bakla,, o ang pagmamahal ng kaparehas ang kasarian ay isang malaking kasalanan,…”sambit ng padre

“ngunit ang panginoon naten ay isang dyos na mapagmahal at kaisa isahang pinakamataas sa lahat” sambit nito

“ang pagmamahal nito ay walang sinisino , lahat ay nakatatanggap ng kanyang walang hanggang pagmamahal” sambit nito sken

“father, sinasabe nyo ho ba na ang pagiging bakla ay isang bagay natinatanggap ng dyos?” isang tanong na nagpatahimik di lang sa kanya kundi pati saking isipan at puso

Nakataas ang kilay ko at ang pagtanong kong iyon ay nasa tono ng di lang pagtataka kundi panghuhusga

Tahimik

“mayroon akong kilalang tao iha,sigurado akong matutulungan ka niya” sambit nito

“hindi na ho father” sambit ko at aktong patayo na ko
ngunit hinawakan niya ang kamay ko

“Hannah , kunin mo ang address na ito, hanapin mo si reverent ceejhay bayani… sigurado akong makakatulong siya sayo,, isa rin siyang pari na tulad ko sa isang simbahan na nasa quezon city, ang MCC” sambit nito saken at pagabot ng kapirasong papel

Wala na kong nagawa kundi tanggapin ito , inisip ko nalang na, cgro makakatulong nga ito sa paghahanap ko ng tamang sagot para sa malaking katanungan sa aking isipan

Di ko na rin pinatagal pa, kinabukasan ay pinuntahan ko ang lugar na nasa address

Dinala ako nito sa isang maliit ngunit matayog na simbahan

Pumasok ako rito ,

Kinagulat ko ang lahat ng nakita ko , ibat ibang uri ng mga bakla, tomboy , nagtitipon sa isang lugar ,

akala ko bay isa itong simbahan?

Inalis ko ang isipan ko sa aking nakikita, at tinuon ang aking isipan sa aking pakay

Hanggang sa mahagip ng aking paningin ang isang di gaanong katangkarang lalaki , nakasuot ito ng simpleng damit na pang pari at malumanay na nakikipag usap sa iba pang mga tao ,

Naghintay ako ng tamang oras para lapitan ito

Nang itoy wala nang kasama nilapitan ko ito

“excuse me reverent?” sambit ko

Tumingin siya saken at sabay ng tingin na iyon ay isang napaka lumanay na ngiti

“Hannah , Hannah ballatores…” sambit ko at pagabot ko aking kamay

Kinamayan niya ako

“Hannah , ngayon ka pa lang ba naparito sa aming simbahan? … tila ngayon palang kita nakita” sambit nito na taglay parin ang malumanay na ngiti

“binigay ho saken ni father manuel ang inyong address , sambit niya na ikaw raw ho ang makatutulong sa akin, ikaw raw ho ang tuluyang makasasagot ng aking mga katanungan” sambit ko at pagsagot narin sa kanyang katanungan

Tumango tango siya

“my son is gay” panimula ko

“my son is gay and he intended to kill his self, nasa ospital siya at nasa stage of comatose”

“im so sorry to hear that” sambit ng padre

“gusto ko lang ho sanang itanong , nakasaad sa ating bibliya na isang kasalanan ang pagiging bakla… na kamatayan ang kalakip nito sa sino mang pumili ng ganitong buhay” sambit ko

Unti unti , napansin kong nalusaw ang ngiti na taglay ng pari

Naglakad siya palayo sa ibat iba pang tao na naroon lang sa aming paligid

Sinundan ko siya

“do you believe in the bible father?” tanong ko rito

“there are other interpretations of the bible mrs ballatores”

“father gusto kong malaman, mamamatay ba ang anak ko? … sa lawa ba ng apoy ang kanyang kahahantungan?” sambit ko ng pinipigilan ang sarili sa pagtulo ng aking luha

Humarap siya saakin

“iha, ang dyos naten ay dyos ng pagibig at dyos ng pagtanggap” sambit niya

“naniniwala kaba rito?” tanong nito saken

“oho” pagsagot ko

“kung gayon , walang sinoman sa ating mundo ang dapat na magsabi, o magsalita ng kahit ano mang bagay na makapananakit sa ating lipunan gamit ang salita ng dyos”

“pero yon ang nakasaad sa bibliya”

“Leviticus 18:22 says that if a man lies with another man it’s an abomination” dagdag ko na nakasaad sa bibliya

“An abomination that time doesn’t mean sin it means unclean” sagot niya saken

“Leviticus also goes on to eating selfish is an abomination or mixing fabrics ,, that , we totally do not interpret that literally” dugtong paniya

Natahimik ako

“kung ganon, anong tinuturo mo sa mga taong naririto? … sa mga taong bakla at tomboy?..” tanong ko

“homosexuality is ok? … that being gay is permissible in gods eyes?” dagdag ko pa

“itinuturo ko ang sa tingin ko ay tama, na mahal sila ng dyos, sa kung ano at kung sino sila” sambit ng reverent

Tahimik

Umiling iling ako

“your just confusing them , you should not not teach them that homosexuality is ok---“ sambit k pero di na ko tuluyang nakatapos

“mrs ballatores, kung gusto mong bumalik sa ibang araw at pagusapan ito, bukas ang aking pinto, pero hindi para husgahan” sambit ng reverent at tuluyan na itong tumalikod palayo saken

Wala na akong nagawa kundi umalis

Muli dumaan ang mga araw,

Araw ng sabado, bumalik ako noon sa simbahang iyon

Agad kong natanaw ang reverent na iyon,

Agad ko siyang nilapitan,

Nang makalapit ako sa kanya

Agad siyang nagsalita

“mrs ballatores, minsan bay kinuwestyon mo ang iyong paniniwala?” agad na tanong nito saken

“wala akong dahilan para kwestyonin ito,” matibay kong sagot

Ngumiti siya saken at sinabing

“minsan, sa pamamagitan ng pag kwestyon naten sa sarili nating pananaw at paniniwala, ay mas makakahanap tayo ng mas malalim pang kahulugan ng buhay” sambit nito saken

“minsan ang pagkwestyon sa ating sarili ay unang paghakbang tungo sa pagbukas ng ating puso at isipan upang intindihin,, at alamin ang ibig sbihin ng tunay na pagibig” dagdag pa nito

Muli, tumulo ang aking mga luha, yumuko ako at naghihikbi,

“mrs ballatores, I know someone, Christine, Christine Navarro, she has a gay son, on his 30`s ,kasali siya sa isang orginisasyon na sumusuporta sa mga tulad ninyo, shes great and im sure by her you’ll undertand more…. And by then youll see your not such alone in this” sambit ng reverent at nagsimulang kunin ang kapirasong papel sa kanyang bulsa

“no reverent, I just needed some couple of answers, yon lang talaga ang pinunta ko,” nagsimula na akong maglakad palayo, pero mabilis niyang iniabot saken ang kapirason papel

“just incase” sambit niya

Kinuha ko na lamang ito

Kinabukasan, dala narin siguro ng pagiging curious ko

Tinawagan ko ang babaeng iyon, inimbita para sa isang tyaa

“I heard what happened to your Christian” sambit nito

Tumango tango ako rito

Nasa loob kame non ng isang coffee shop , hindi ganuon ka rame ang tao at nasa parte kame kung saan maaari kameng makapagusap ng maayos

“napakasakit sa isang ina, na makita ang kanyang anak na nasasaktan , lalong lalo na siguro ang anak na tulad ni Christian” dagdag pa nito

“sobra” sambit ko na may pilit na ngiti

Umiling iling siya hudyat ng simpatya sa sakit na nadarama ko

“ang anak namen non eh, 15 nang lumabas siya at sabihing lubos na isa siyang bakla” biglaan nitong sambit

Kinagulat ko iyon

“hindi ba parang napakaaga?...”tanong ko

Ngumiti siya ng napakatamis at tumungo tungo

“pero, nuon pa man alam ko na, ramdam ko , tayo kaseng mga ina diba? … alam na alam natin at kilalang kilala naten ang ating mga anak” sambit pa nito

Tumango ako bilang pagsangayon,

“pero sadya yata talagang maaga masyado iyon, what was your reaction by then?” tanong ko

Ngumiti ngiti siya

“oh god , I don’t think na kahit sino pang magulang, pagmarinig ang ganoong balita iisipan na, ‘oh your gay, yehey’” sambit niya ng tumatawa tawa

Napangiti narin ako ng mga panahon na iyon

“that’s not the first word that came to my mind” sambit ko

Tahimik

“Hannah? … why don’t you come with me with the organization’s meeting?” biglaang tanong nito

Agad akong humindi

“im not good in talking in groups” sambit kong dahilan

“then don’t talk, just sit and listen, im sure, youll learn much more,” sambit nito sken

“cge pagiisipan ko”

Binigay saken ni Christine lahat ng information tungkol sa sinasabe niyang meeting

Araw iyon ng biyernes alauna ng hapon sa isang meeting hall sa paranque

Nung una noon . nagdalawang isip ako , kung dadalo ba ko o hindi

Ang itinatak ko na lamang nuon sa aking isipan na, mas makakapagbigay nga siguro ito ng sagot sa lahat pa ng iba kong katanungan

Nang dumating ang araw na iyon,

Pinuntahan ko ang sinabing lugar

Pagdating ko roon , napansin agad ng aking mga mata ang ibat ibang tao

“Hannah” tawag saaken ng boses,

Nang lingunin ko iyon

Si Christine

Ngumiti ako at ganon rin ang kanyang ginawa

Nang makalapit siya saken

“sorry late ako” sambit ko

“okay lang, halika nandun ang meeting hall” sambit niya saken

Sinundan ko ang kanyang mga yapak hanggang marating namen ang ibat ibang mga tao na nagtitipon tipon

Nang umupo ako ay naguumpisa na sa pagsasalita ang isang matandang lalaki

“tinuturing ko sila noon bilng mga entertainers, nothing less nothing more,” sambit nito

“pero nang dumating ang araw na sabihin saken ng Michael ko, ng anak ko, na isa siyang bakla, biglaang bumagsak lahat lahat ng pangarap ko para sa kanya…

Ang tagal ko rin non natanggap na bakla ang anak ko, pero anak ko siya, kadugo at kapamilya,

Nuon paman alam kong mahal na mahal ko ang anak ko,pero hindi ko noon naisip na kaya ko siyang tanggapin sa kung ano at sino siya”

Narinig kong sambit nito

Nalilibot ko ang aking mga mata sa ibat ibang mga taong naroroon,. Lahat sila may taglay na ngiti at ilang may taglay na pighati

Maya maya pay may sumunod na nagsalita

“I always knew that I love my daughter, but when she first came out to me and said she was a lesbian , the only thing that came to my mind, is to get a cure for this, for her to be cured of her sickness

But when a psychologist offerd us , shock therapy?” sambit niya

Nang marinig ng lahat ang shock therapy lahat silay nahabag.. maski ako ,

“I looked at ,my baby, and I saw the hurt in her eyes, and by then I said…’wait, this is too much’ … I hugged her, and tell her that I will love her, no matter what or who she is”

Lahat ng umikot na kwento nuon ay kwento ng pagtanggap , pero ang higit na tumatak saking isipan ay ang kwento ni mrs fuentebell

“ isa akong church people.. at ang asawa ko , ay isang pastor,

Nuong unang lumabas samen ang aming anak , na isa siyang bakla, ,… tulad ninyo hindi namin ito matanggap,

Alam namin ng asawa ko, na napaka taas ng discrimination ng mga tao sa mga bakla, lalong lalo na ng ating lipunan ,

Pinilit nameng ipasok sa kanyang isipan na, ang pagiging bakla ay isang kasalanan ,, at kagagalitan ka ng diyos, … at kapag namatay ka, ay sa impyerno ka tuluyang pupunta

… yan ang mga turo namen nuon sa aming anak,

Hindi namen naisip na,, kapag ang isang batang may problema, ay sabihan mo ng walang kwenta, o sabihan mo ng ibat ibang salita na katulad ng aming sinabe,

Bababa ang self steem ng batang ito, …. At mawawalan ito ng paniniwala sa sarili

Sa ngayon ho , patay na ang aming anak, pinatay niya ang kanyang sarili,

Hindi namen alam na, binubully siya sa school , kasabay ng mga panahon ng pagbully nuon ay ang mga salita nameng magasawa…

Pinagsisisihan nameng magasawa ang lahat ng aming ginawa,, ngayon.. ang isa sa aming mga anak, ang mahal nameng anak… ay wala na

May isang mahalagang bagay na itunuro samen ang nangyareng yon

‘NA BAGO MO SAMBITIN ANG SALITANG AMEN, TANDAAN MO AT ISIPIN MO ,, MAY BATANG NAKIKINIG, NA KUNG IKAW, BILANG ISANG MODELO , MAGSASALITA NG IBAT IBANG DISCRIMINATION GAMIT ANG SALITA NG DYOS, MAAARI KANG MAKAPATAY O MAKAKUHA NG BUHAY NG IBA’”

Yon ang buong kwento niya, ng matapos ang kwento niyang iyon.. tuluyan na siyang humagulgol , unti unti nilapitan siya ng iba pang myembro at inalo ko

Hindi ko na napigilan ang sarili ko ng mga panahon na yon… tuluyang narin akong humagulgol

Nasagot na ang lahat ng aking katanungan,,, ang lahat ng aking pagkakamali ay maitatama ko na

angel of mine (16)

RJ BULABOS

Sa pagsikat ng liwanag ..

Unti unti.. sumukob ito sa loob ng aking katawan

Pagbaba ko ng salas

“rj” malumanay na tawag saken ni jenz

Nang linungin ko siya, kasama niya sa salas si emee

Puno ng luha ang buong mata ni emee

Ng makita ko ang kanyang kalagayan, agad nang tumibok ng mabilis ang puso ko

Agad na pumasok sa isip ko si chris

“anong nangyare?” tanong na agad kong sinambit

“si chris nasa ospital” sambit ni emee

Bigla akong natakot

“saang hospital?!”

Wala nang palit palit ng damit

Agad naming tinunton ang lugar kung saan na confine si chris

Nakarating kame ron ng dinatnan ang doctor na kausap ang mama ni chris

“ Mrs. sa sobrang dame ho ng aspirin na inintake niya. Halos sumuko ang buong system ng katawan niya, …..sa ngayon ho,ang magagawa nalang naten ay umasa ng milagro, milagro na sana ho, sana magising ang anak nyo at mailabas lahat ng naintake niya…. Nagwa na ho namen sa ngayon ang lahat ng makakakaya namen at patuloy parin ho kame sa pagkilos” narinig kong sambit ng doctor

Nang umalis ang doctor, unti unting nanlumo ang katawan ko,

‘panong nangyare to? .. anong nangyare!,,,’ sambit ng utak ko

Nang tinangnan ko ang kinaroroonan ng mama ni chris, tulala ito,

Unti unti lumapit ako sa malaking salamin upang makita si chris

Napakasakit makita,

Ang taong mahal na mahal mo

Nasa loob ng isang kwarto at kung ano anong aparato ang nakadikit sa kanyang katawan

“ikaw!” sigaw ng boses

Nang tingnan ko ito, ang mama ni chris

“ikaw ang may kasalanan nito,, ikaw ang makasalanan!,,, dinamay mo lang ang anak ko sa kasalanan mo!” pambibintang at panduduro niya saken

Nabigla ako, pero agad agad kong binuhat ang sarili ko

“ako? … mawalang galang na ho mam, pero sa tingin ko,, “

“sa tingin ko, ikaw ay dahilan ng mga to!,,,,, bawat discrimination mo sa mga bakla, na nasa paligid mo!,,, hindi mo napapansin na unti unti mong pinapatay ang sarili mong anak!” matigas kong sambit sa kanya

“wala akong dinidiscrimina,, lahat ng salita na sinasambit ko laban sa mga katulad ninyo ay turo mismo ng simbahan!,, at galing mismo sa bibilia,, salita ng dyos!” sambit niya saken

“salita ng dyos? … galing sa biblia? … simbahan?, pwes lahat ng yan ang dahilan kung bakit nandon si chris sa loob at hirap na hirap.. anong klase kang ina!”sambit ko

Mabilis siyang lumapit saken

At isang malakas na sampal ang dumapo saking pisngi

“ako ang ina ni chris, at alam ko ang lahat ng makakabute sa anak ko!,.. “

“kung alam mong lahat ng makakabute sa anak mo… bakit siya nandiyan sa loob at naghihirap!”

“umalis kana,,, wag na wag ka nang magpapakita pa! “

“umalis kana!” sigaw niya

Wala akong nagawa kundi umalis, pinagtitinginan na kame ng lahat, alam ko male,,, male na sagutin ko siya… siya ang ina ng taong mahal ko.. pero hindi ko hahayaan na yurakan niya ako at sisihin sa nangyayareng masama sa taong mahal ko

Umalis ako non ng puno ng luha ang buong mata, pero pinangako ko , hinding hindi ko aalis sa tabi ni chris, bastat may pagasang makalapit at makadalaw ako gagawin ko, hinding hindi ko siya iiwan tulad ng pangako namin sa isat isa

angel of mine (15)

Christian ballatores

Nang gabing ring yon pilit kong pinahinahon ang aking sarili

Sa pamamagitan ng alak at yosi unti unti akong huminahon

Nasa salas ako ng bahay noon, nasa sarili akong paglulung sa alak at sigarilyo ng pumasok ang mama

“Christian” pagtawag nito saken

Tumingin ako sa kanya

Lumapit ito saken at yinakap ako.

“anak wag kang magalala gagaling ka” sambit nito saken

Kumalas ako sa pagyakap niya saken

“maniwala lang tayo sa diyos .. magdasal,,, naniniwala ako chris gagaling ka” patuloy pa nito

Wala akong sa tamang katinuan nuon pero alam ko pa ang mga nangyayare sa paligid ko,

Tumayo ako at tumalikod sa kaniya paakyat na ko ng hagdan noon pero patuloy parin siya sa pagsasalita

“hahanap ng lunas si mama jan anak,, wag kang magalala”

Yon na ang huli kong narinig mula kay mama

Pilit na sinisigaw ng puso at isipan ko na .. wala akong sakit, wala akong sakit,,, hindi sakit ang pagiging bakla na sa isang paginum lang ng tableta ay magiging straight na ng tuluyan

Ang pagiging bakla ko ay isang bagay na taglay ko na nuong pinanganak pa lamang ako

Yan ang sinisigaw ng puso at isipan ko, pero wala akong boses para sambitin ang mga salitang iyon

Pagpasok ko ng kwarto ko ay tuluyan na akong humandusay sa kama
________________________________________________
Dinilat ko ang mga mata ko

Wala akong makita, napakadilim, nasan ako?

Unti unti.

Nakakita ako ng pulang liwanag,

“ahhh” ungol ng isang babae ang narinig ko

“aahh cge pa chris aahh” sambit ng boses

Nang kumalat na ang liwanag sa buong paligid,

Nakita ko ang isang anyo ng babae hindi ko ito kilala , ni hindi ko pa ito nakita sa tanan ng buhay ko

Umiindayog ito saking harapan naka salpak sa kanyang kaselanan saking burat,

Nang tuluyan ko nang idilat ang aking mga mata

Nakita ko ang katawan ng isang babae na sobrang kinis.. sobrang alindog

Umiindayog ito sa harap ko

“aahhh gising kana? … aahhh cge pa ang sarap ahh” sambit nito

“ako ang magpapagaling sayo mula sa sakit mo!” matigas na sambit ng babaeng ito

Nang yumuko ako nakikita ko ang paglabas masok ng burat ko sa kaselanan niya

Puro halinghing niya ang naririnig ko, napuno ng ingay ang buong kwarto

“wala akong sakit!.. wala akong sakit! Umalis ka saken!!” sambit ko

Pilit akong nagpupumiglas pero nang igalaw ko ang aking mga paa at kamay. Don ko na pagtanto na nakatali ito sa bawat sulok ng kama

Yumuko ang babae at lumapit ang kanyang bibig sa aking tainga

“namnamin mo nalang ang sarap ng katawan ko aahhh! “ sambit niya

At lalo nang bumilis ang pagindayog niya

Ramdam ko ang sarap na dulot nito. Pero mali mali, wala akong sakit, at hindi ito ang sagot sa lahat ng problema ko ngayon

“ahhh” pagungol ko.. unti unti na kong nadadala ng sarap ng pagindayog ng babaeng yon

‘hindi hindi!’ sigaw ng utak ko

“aaahhh malapit na kooo” sigaw ko

“aahh sabyan mo ko Christian sabayan mo kooooooooooo”

“”ito naaaaaaaaaaaaa”
_________________________________________________

“chris chris gising!” sambit ng boses,

“chris!,” sigaw ng boses saken

Nang idilat ko ang aking mga mata

Si emee

Tumayo ako at tinunton ang banyo. Sa kubeta sinuka ko lahat ng laman ng aking katawan, suka ako ng suka, hilong hilo ako,

Umiiyak ako ng mga oras na yon,

‘mali yon. Pero bakit sa huli ay nagpaubaya ang katawan ko’ sigaw ng utak ko

Gulong gulo ako ..hinang hina,,, ano ba talaga ako?,.. kasalanan nga ba talaga ang maging bakla? … sinabe nga ba talaga ng dyos ama na mali ang isang bakla? … kung oo.., isa ba akong kasalanan?

Mga tanong yan na umiikot ikot sa utak ko

“insan kukuha lang ako ng gamut sa baba, para mawala na yan hilo mo sandal lang” sambit ni emee at tulyan nang lumabas

Nang makalabas si emee

Tumayo ako at humarap sa salamin

‘isa kang malaking kasalanan’ sambit ng utak ko

‘isa kang biyaya galing sa dyos chris’ sambit ng puso ko

Binuksan ko ang cabinet ng salamin na yon, nakita ko ang isang bote ng mga dose ng aspirin,

Hindi ko alam kung anong nangyayare saken

Pero kinuha ko yon,,

Kinuha ko yon….

nagtake ako ng ilang mga tabletas, hindi ko na maalala kung ilang tabletas yon,

Di nagtagal nakaramdam ako ng hilo, antok, at nagdalim ang paningin ko

Ang huling narinig kong boses ay boses ni emee

Sumisigaw ito ng tulong

at

Ang huling mga salita na umiikot sa utak ko non

‘kasalanan nga ba ko’